Mirjam Puype

Of ik een kunstenaar ben? Dat weet ik niet, ik heb nogal moeite met het woord kunstenaar, eigenlijk klei ik maar gewoon. In mijn familie staan ambacht en creativiteit centraal. Zoon Pol schildert en etst in zijn vrije tijd. Een andere zoon, Flores, is een edelsmid. Ik voel me meer een hobbyist die af en toe tentoonstelt op plekken in het mooie Zeeuws-Vlaanderen.

Kleien is voor mij indrukken uit de wereld opnemen en loslaten. Meestal vertrek ik van een beeld in mijn hoofd, een foto in een boek, een voorwerp dat me raakt.

De wereld en de mensen zijn voor mij de leidraad. Ik word geraakt door het leed in de wereld, maar ook door mensen die opkomen voor een betere wereld en geloven in hun eigen kansen.

Als ik voel dat het werk af is, is het ook af. Mijn zoon zegt dan wel eens dat ik het moet uitdiepen, maar dat hoeft voor mij niet echt. Voor mijn gevoel is het af.

De oven die opengaat vind ik een spannend moment. De omzetting van zachte naar harde massa blijft een erg delicate stap. Alle bakmethoden hebben hun eigen karakter en geven telkens andere kleurcombinaties. Bakken in kuilvuur resulteert soms in onverwachte effecten. De techniek van het raku-stoken is apart en zo plezierig. Eigenlijk is kleien je voortdurend verwonderen.

Met klei kan je alle kanten uit. Er zijn diverse afwerkingen mogelijk. Ik werk meestal met oxides, maar ook met glazuren. Als toetje combineer ik graag met andere materialen zoals steen, hout, metaal of koper. Soms laat ik van een creatie een bronzen beeldje maken. Dat doet mijn zoon de edelsmid dan.